Adam

Sen şimdi hiç bir şey bilmiyorsun ya adamım, inan benim de bir farkım yok. Adını bile duymadın daha, neye adın kadar emin olabilirsin ki bu hayatta. Aldığın ilk nefesin ciğerini yakmasıyla alev alacak dünya ve sadece sen kalacaksın sonrasında. Ayaklarının üzerinde durmaya başladığında  tuttuğum elini bıraksam da gözlerim hep gözlerinde olacak. Yağmurda beraber ıslanacağız seninle hem de kahkahalar atarak. Kurumanın yollarını sen bulacaksın ama saçakların altına saklanmadan. Bildiğim her şeyi sabırla öğreteceğim sana. Doğrunun tek olmadığını zamanla sen de göreceksin . Bir tek şeyin istikameti şaşmayacak; o da sevgi. Yüreğimde taşıdığım sevdalara yer bulamazken seninle paylaşmaya başlayacağız her birini.
'Yaş otuz beş, yolun yarısı eder' diye öğrenmiştik biz şairden, benim içinse yepyeni bir yolun başı adamım. Haydi uzat elini, beraber atalım ilk adımı.

Oyun

Dökelim misketleri, kağıtları, bozuk paraları.

Bakalım daha ne çıkıyor ceplerimizden.

Sen bana ‘neden?’ diye sor. 
Ben vurayım misketleri birbirine.

Ben sana ‘neden?’ diye sorayım. 
Sen çiz kağıtları.

Sonra yazı tura atalım kalan bozukluklarla.

Yazı gelirse gülüp geçelim.

Tura gelirse sen söyle…

Şehr-i Ben

Bir büyük şehir keşmekeşindeyim. Dört şeritli otobanlarda son sürat giden arabalar gibi geçiyor düşünceler aklımdan. Sıkıntılarım birer gökdelen olup yırtıyor yaşama sevincimi. Mutluluklarım ise gecekondu misali dip köşelerde, her an yıkılacakmışçasına endişeli. Sürekli bir koşuşturmaca var beynimin içinde. Çalar saat ile dükkan açan gözlerim, şehrin akşam yanan ışıklarına inat kepenklerini indiriyor. Yağmura hasret kalan toprakmışçasına kuruyan bedenim duşun altında yeniden hayat bulup öyle kavuşuyor yatağa. Nüfus hep tek ama rakım duble masamda. E bu hayat da başka türlü çekilmiyor be kardeşim...

Bahaneler ve 'Bana Ne'ler...

Tek geçerli sebep bir dönem blogların yasaklanması sebebiyle giriş yapamamızdı. Diğerleri hep bahane. Yazacak zaman bulamamak diye bir şey yok ama insan istiyor ki başka başka şeyler de yapsın. İşte o zaman yok olmasa da yetmiyor zaman. Ya da biz paylaştırmayı bilemiyoruz usülünce. Bir de bizi oyalayan onca şey çıkınca karşımıza bir de bakmışsın ki geride kalmış bütün biriktirdiklerin.

İleti diye bir illet var şimdilerde. İletişimde ol, olma ulaşıyor herkeslere. Kimse bu herkesler? Hayatında mı, aklında mı, gönlünde mi belli değil. Hepsi birer ikon. Oralara yazar olduk adım alışır gibi, sonra da alışıp garip bir adam olduk. Bir göz atımı mesafesinde duran paylaşım sitelerinden dolayı kısaldı cümlelerimiz. Yüz kırk karaktere sığışmaya çalıştık, olmadı. Yine sekeriz oralardan ama adımlarımızın sağlamı buraları titretir. Yoksa bana ne kim neredeymiş, kiminleymiş, kime ne demiş. Ben burada kendimle başbaşa, sokakta sevdiklerimle kol kola olayım, o bana yeter.

Yıldızlar

Eski tahta iskelenin denize gömülmemiş kısmına sırt üstü uzanmış yıldızları seyrediyorlardı. Bu daracık iskeleden düşmemek için yan yana ve bedenleri birbirine yapışık şekilde yatıyordu dedeyle torun. Gökyüzünü aydınlatan yıldızlara bakarken duyabildikleri sadece dalgaların sesiydi. İskeleye doğru vuran hafif dalgalardan dedenin paçaları ıslanıyordu biraz. Kısa pantolonlu torununsa böyle bir derdi yoktu şimdilik. Göbeğinin üzerinde kavuşturduğu elleri her nefes alıp verişinde yukarıya doğru yükselip iniyordu. Dede torununun iskeleyi yastık belleyen başı acımasın istedi. Elini torununun boynunun altından geçirerek onu sarıp sarmaladı. Bir an yıldızlardan gözünü ayıran torun dedesine gülümsedikten sonra tekrar bakışlarını gökyüzüne çevirirken;

- “Dede..” dedi.
- “Bu yıldızlara şu anda kaç kişi bakıyordur?”.

Yaşlı adam boşta kalan sol eliyle sakalını sıvazlayarak kısa bir süre düşündükten sonra kaşlarını yukarıya kaldırıp henüz sayı saymasını yeni öğrenmeye başlayan ufaklığa;

- “Tahmin et bakalım, kaç kişi?” diye sordu.

Cevabını kimsenin bilemeyeceği bu soru karşısında dudağını bükerek bir süre sessiz kalan ufaklık, başını biraz daha geriye atıp, sağa sola çevirerek daha geniş açılarla gökyüzüne baktıktan sonra;

- “Bence ikimizden başka kimse görmüyordur.” dedi gülerek.
- “Iıııııı… Annemler evde, tavandan yukarıyı göremez. Hem babamla şimdi diziyi izliyorlardır. Abim arkadaşlarıyla yine o beni hiç oynatmadığı oyuna dalmıştır bilgisayarda…. Iıııı… Nurettin amca bakkala biri gelirse diye kasadan bir yere ayrılmaz. Komşumuz Naciye Teyze balkondadır kesin ama apartmana girip çıkanları gözetlemekten yukarıya bakmaz. Iıııı.. Fırat da uyumuştur bu saatte. Annesi onu erkenden yatırıyormuş. Gülşen öğretmenim bakıyordur belki... Bakıyor mudur dede?” dedi.

Üşümesin diye kapşonlu eşofmanının fermuarını en yukarıya doğru çekti dedesi. Bir müddet daha sessizce seyrettiler yıldızları. Yaşlı adam hiç söylemedi torununa kaç kişinin yıldızları gördüğünü. Yıldızları saymanın mümkün olmadığı gibi, onu görenlerin sayısını bilmenin de mümkün olmadığını büyüdükçe anlayacaktı ufaklık. Görmek isteyen herkesin sadece kafasını yukarıya kaldırarak ya da dedesiyle yaptıkları gibi sırt üstü uzanarak gökteki yıldızlarla kucaklaşabileceğini zamanla öğrenecekti.

12.04.2011

Hepimiz Kurbanız

Kurban bayramı ve tatil biter, yarın herkes kurbanlık koyunlar gibi otobüslere, metrobüslere, servislere ve arabalarına binip işlerine gider...

İleri Geri Saatler

Bu gece yarısından sonra saat 04:00'de saatler bir saat geri alınacak. Yani yatıp kalktığımızda bir saat fazla uyumuş olacağız en nihayetinde. Tabi ki amaç gün ışığından daha çok yararlanarak enerji tasarrufunda bulunmak ama bizim için Pazar uykusunun artı bir saat uzaması ve unutkan olanlarımızın ertesi gün işe bir saat geç kalması demek bu eylem.

Bu saatleri ileri-geri alma durumu kişiye özel olsaydı olmaz mıydı? Mesela herkesin sene içerisinde saatini bir kez ileri bir kez de geri alma hakkı olsa, dilediği an bunları kullanabilse. 'Zaman eşittir para' kavramının geçerli olduğu günümüz dünyasında kimler neye göre bu hakkı kullanırdı acaba? Bir çocuk lunaparkta geçirdiği zamanı uzatmak için saatini geri almak isterken, iğneyle yaklaşan bir doktor gördüğünde çocuk aklıyla saati hemen ileri almak isteyecektir muhtemelen. Öğrencilik zamanında sınav süresince yetiştirilemeyen cevaplara ilaç olabilirdi bu saati geri alma işi ya da ilk kez aşık olunan kişiyle daha fazla vakit geçirmek için hesapsızca kullanılabilirdi bu hak. Gençlikte zaman hızlı geçtiği için ileriye alma durumları ancak beklenen bir konserin bir an evvel başlaması için tercih edilirdi herhalde. Bir otobüsü, uçağı kaçırmak üzereyken, önemli bir toplantıya geç kalındığında; nikaha, düğüne yetişilemeyecek gibiyken saatler geri alınarak durum kurtarılırken nadiren de olsa sıkıcı geçen bekleme anlarında ileri alarak yola devam edilirdi. Yaşlılıkta sadece ilaç zamanları için bakılan saatlerin ileri geri alınmasının önemi kaybolurken belki de kullanılmayan haklar da kaybolup giderdi zaman içinde...