Yine

Hep başa dönüyor insan

Sayfanın başına, hikayenin başına

En başına...

Hep başı dönüyor insanın

Birinin bakışına, kiminin kaçışına

Boşu boşuna...

Hep başkası oluyor insanlar

Bakmaz oluyorsun gidenlerin

Üçüne, beşine...

Hep başlasın istiyorsun inan

Döneceğini bile bile

Yine en başına...

Yazsana

Yazsana bir şeyler. Kalem hazır, kağıt hazır, satırlar bakir. Silgi yok etrafta. Kalem değdiği anda yaksın değdiği yeri. Su da yok yanında. Çizilsin sayfalar boydan boya. Kara kalemlerle sen hayalleri boya.

İleti değil, mesaj değil, paylaşım değil. Usulca kağıda doğru eğil. İki elin baş parmağıyla ekrana dokunma. Tek elinle kalemle dokun. On parmak klavye üzerinde dans etmesindense birkaçıyla şövalye gibi git kağıdın üstüne üstüne. Delmeden de gelme düşünceleri.

Ben beklerim seni burada. Sen de eklersin, yedeklersin buraya. Alem hazır, ağıt hazır, hatıralar bakir. Bilgi yok etrafta... Ne istiyorsan yaz.

Öylece

Öylece baktık geçen zamana

Göz gözü görmüyordu artık

Gözlerin içinde birikenler

Ağırlık yapıyordu kapaklarına

Çizgi çizgi olmuştu günler

Tıpkı göz kenarları gibi

Öylece baktım geçen ona

Gözümde tütüyordu hala

Gözlerimizin içindeki fer

Titrek bir mum ışığıymışcasına

Kıpır kıpırdı yine de kalpler

Tıpkı güneşe bakan gözler gibi

Dönme Dolap

Bir dönme dolaptı bindiğim

Ve bir türlü inmeyi bilemediğim

Dönüp durdum aynı yerde

Bir bulutlara değdi başım

Bir yanaklarımdan süzüldü gözyaşım

Ne görebildim yaklaştıkça sokağına

Ne keyfini sürebildim dokunduğum gökyüzünün

Tek başıma döndüm durdum

Bir dönme dolaptı bindiğim

Sonsuz hayaller kurduğum

Hikaye

Bir hikaye yazacaktım,
sonundan korktum.
Beni kaleme aldılar,
oyunda yoktum...

Kapının Arkasında

Hep kapının arkasında durur gözlerin. Bir kaç adım mesafede ama kilometrelerce uzakta. Bir ışık gibi süzülür hayalin kapının arasından.  Kapkaranlık odamı aydınlatır simsiyah. Ardından çekilen onlarca ah...

Yine Yazdım

Çok zaman sonra kalemi elime alıp masanın başına oturdum. Kalem de şaşkındı. "Ne o? Telefonun şarjı mı bitti yoksa?" der gibiydi parmaklarımın arasında. Tam o anda kıskanırcasına çaldı telefon... Sınıfın köşesine gidip de çöp kovasının dibinde kalemlerini açan çocuk kalmamıştı. Sıfır beş uç arayan da yoktu ortalıkta. Elindeki tükenmez kalemi kısa mesafede havaya fırlatarak takla attıranı arıyordu gözler. İki elin arasında tutulan bir ekrana, yine o iki elin baş parmaklarıyla basıla basıla ezilmişlerdi. Beğenenler de vardı üstelik...